zaterdag 12 april 2014: Bahir Dar

Tijdens het ontbijt wordt al heel snel duidelijk dat Korneel zich niet zo goed voelt. Uit één of ander gevoel van sympathie deed hij al een week mee met de Ethiopische vasten. En dat wreekt zich natuurlijk. Dus hij crasht. Zwaar. Normaalgezien zouden we deze middag verder reizen naar de Simien mountains. De lodge waar we daar zouden overnachten ligt boven de 3000 m, dat is niet ideaal als je al ziek bent. En die rit van een paar uur ernaartoe is ook niet aangewezen. Wijziging van de plannen dus. We blijven een extra nachtje in Bahir Dar in de prachtige lodge. En de overnachting in de mountains wordt geschrapt, met pijn in het hart.

Ronny blijft bij Korneel, ikzelf ga met de rest van de kinderen bootje varen op Lake Tana. Hippo’s gaan spotten. Kerk gaan bezoeken. Toch wel een beetje spannend, in zo’n klein bootje op zo’n groot meer, het grootste van Ethiopië. Maar geen nood. ‘In God we trust’ staat er vooraan en dat zullen we dan maar doen zekers? Demis gaat niet mee, hij heeft al teveel meegemaakt met boottochtjes…. Owkeej…. En dat meer? Dat is toch echt heel erg groot hoor…. We komen veilig aan op het eiland. Een gids neemt ons mee naar de kerk. Het hobbelige pad loopt langs  ontelbare winkeltjes. Blijkbaar zijn er mensen die daar op dat eilandje wonen en die leven van de verkoop van hun spullen. Dat legt natuurlijk direct al wat druk. En de gids? Die heeft zelf ook een winkeltje…

Trouwens, weet je wie we daar gezien hebben, bij de kerk? De priester die poseerde voor de cover van de Bradt reisgids ‘Ethiopia’! Jaja, hij zat daar, zomaar, op een stoeleke en keek op gepaste momenten in de lens van de voorbijkomende toeristen. Hij zat daar bij het museum. Het museum, dat is eigenlijk één etalage en nog niet eens een hele grote, waarin je een paar mantels en kronen kan zien, mooie mantels en kronen, dat wel. Het gebouwtje zou nog volgestouwd liggen met hele vele waardevolle dingen, maar voorlopig moeten we het dus doen met de etalage.

De kerk zelf is heel indrukwekkend. Je kent de foto’s. Maar dat dan ook in het echt zien…

Op de terugweg gaan we op zoek naar de hippo’s. En we hebben ze gevonden. Die beesten zijn echt wel indrukwekkend zulle.

Korneel is ondertussen weer wat beter. Goed genoeg om in de namiddag ook een boottocht en kerkbezoek te doen. Korneel en Ronny kiezen voor een kortere tocht. En Gitte die gaat weer mee. Zij is hier zo in haar nopjes, wil niets missen en geniet van alles.

vrijdag 11 april 2014: Debre Libanos – Debre Markos – Bahir Dar

De nacht is spannend. Er is heel veel wind in de kloof naast de lodge. En nu en dan horen we eigenaardige geluiden op het dak van ons huisje…. Zijn de apen ’s nachts op pad? Of andere dieren? Gelukkig kunnen we toch een paar uur rustig slapen.  Want om 7 u komt Demis ons alweer ophalen. Vandaag hebben we een hele lange rit voor de boeg.

Het ontbijt in de Ethio German Lodge? Daar beginnen ze pas aan tegen 8 u en daar kunnen we niet op wachten. We gaan iets eten in een heel speciale plaats. Het Abido International Hotel in Fiche. Op zich niets bijzonders, niet echt toeristisch, geen opvallende locatie, maar wel het hotel waar Ronny op 12 april 2011, dus net 3 jaar geleden,  voor de eerste keer de mama van Frauke ontmoet heeft.

Daarna is het rijden, rijden en rijden…. Hier en daar spotten we een berg, wat apen, gevaarlijke vrachtwagens, recent of minder recent gebeurde accidenten, wegenwerken… er is veel te zien, zo onderweg.

Tegen de middag zijn we in Debre Markos, vlug iets eten en dan weer rijden dus….

De kinderen gedragen zich voorbeeldig. Nu en dan een beetje ruzie, naar buiten kijken, muziek beluisteren. Blijkt dat Demis een muziekliefhebber is. Hij geniet van de jongens hun hardstyle. En de jongens genieten van zijn Michael Jackson. Nooit gedacht dat ze ‘heal the world’ zouden zingen ergens onderweg van Debre Markos naar Bahir Dar. Waarschijnlijk mag ik hen daar vooral niet aan herinneren. Maar op dat ogenblik klopte het wel, op de één of andere bizarre manier.

Op 100 km of zo van Bahir Dar begint het te hagelen. Echt. Niet normaal. Het landschap zag volledig wit. Zo hadden we toch efkes het idee dat we op skiverlof waren, al zagen we op dat moment geen bergen. En het wit was ook vlug weer weg. Dat wel.

Tegen 18 u komen we aan in de Abay Minch Lodge. En we zijn helemaal onder de indruk. Zo’n mooie plaats. En zo’n lekker eten. En zo’n vriendelijke bediening. En zo’n mooie kamers. En zo’n slecht internet, toch in onze kamers helemaal in een uithoek van het domein.

donderdag 10 april 2014: Debre Zeit - Debre Libanos - Fiche

Vertrek uit Debre Zeit… ik zou hier kunnen wonen, zei Gitte…. Geweldig toch…

Weg uit het superdeluxe hotel. Met allemaal niet-rokers kamers, maar, als je toch wil roken, wil je dat dan op het terras doen? Waar er geen kamers gegeven worden aan personen van hetzelfde geslacht. En waar de ramen supersterk zijn, heb ik hoogstpersoonlijk getest met voorhoofd en neus.

De weg naar Debre Libanos gaat langs Addis Abeba. Stinken, stinker, stinkst. En meer valt daar niet over te zeggen. Bij het kleine stukje door Addis ontdekken we waarom het tegenwoordig ook in Addis belangrijk is om een jeep te hebben.

In het hotel waar we stoppen voor het middageten zien we voor de allereerste keer zwart op wit het bewijs van wat we allemaal al lang weten. Er staat een groot bord voor de deur: Ethiopiërs betalen 500 Birr voor een kamer, niet-Ethiopiërs betalen 800 Birr. Ik kon eerst mijn ogen niet geloven, maar toch stond het er, open en bloot.

Inchecken in de Ethio German Lodge en efkes genieten van het adembenemend zicht. Nog een quick visit in Fiche aan een allerschattigst baby-kereltje. Daarna eindelijk voor de eerste keer de Portugese brug gaan bekijken. Een klein beetje wandelen, een klein beetje klauteren en dan genieten van het zicht.

Het avondeten is, zoals we zeggen, gene vette. Er is keuze tussen spaghetti met, hoe kan het ook anders, tomatensaus of rijst met groenten. Cola is er niet, er is nog één flesje water en thee kan eigenlijk ook niet meer want het warmwatermachien ligt al af. We zijn de enige groep die blijft eten, misschien zijn we zelfs de enige groep in de lodge. En we worden een beetje buitengekeken uit het restaurant. Dan maar vroeg slapen, om 20 u al. Maar toch moet je er ooit geweest zijn, daar in de Ethio German Lodge.

woensdag 9 april 2014: Debre Zeyt

We hebben redelijk goed geslapen, ondanks alle muggen en de stinkende muggennetten. En het ontbijt was OK.

Maar geen water in de douche of aan de lavabo. Trouwens, de kraan van de lavabo zit verdacht los, daar blijven we beter af. Oeps, onze WC spoelt niet meer door. En de badkamer stinkt. En was dat daar een kakerlak?

We beginnen een beetje te zuchten, maar denken, nog één nachtje, dat overleven we wel.

Om 10 u is Demis er, we gaan naar lake Hora. Wat rondwandelen, een boottochtje, gewoon genieten dus. Het plan is om Gitte een goede herinnering te geven aan 'haar stadje'. Ze is er niet geboren, maar haar mama woont/woonde. En het lukt. Ze geniet.

Ze zaait haar zonnebloem daar, naast lake Hora. En Tilahun, één van de onderhoudsmannen van het domein, gaat proberen de bloemen te beschermen en verzorgen. En Demis gaat komen kijken de volgende keer dat hij hier is en eventueel een foto doorsturen. Geweldig toch? Iedereen was geboeid door het meisje dat daar bloemen kwam zaaien.

We gaan lunchen in het Pyramid hotel, de kids zijn er onmiddellijk helemaal weg van. Eigenlijk een beetje teveel luxe, maar we laten ons redelijk gemakkelijk overhalen om toch een nachtje hier te blijven. De kinderen hebben het nodig om efkes te ontstressen in het zwembad. En gelijk altijd, als de kinderen content zijn, zijn mama en papa dat ook.  Sorry Jan en Sarah, maar de Viewpoint Lodge laten we vanaf nu links liggen. Jammer dat zo’n mooie lodge al helemaal aan het vervallen is.

Gitte wilde ook echt nog een ritje maken met een paardenkar. Met een BRUIN paard. Geen wit, want een wit paard heeft teveel bruine haren. En Demis, die regelt dat. De paardenkarrenmannen keken wel een beetje raar toen ze de vraag naar een bruin paard hoorden. Ze dachten ongetwijfeld iets in de zin van ‘Vrouwen…. ’t Is altijd hetzelfde met hun grillen’. Maar we hebben het gedaan, Gitte en ik en de paardenkarrenman, een ritje met een bruin paard (met een witte vlek op de neus, maar dat was nog net toelaatbaar). En ze genoot weeral.

Nog heel eventjes langs het Bishuftu hospital, en dan naar het hotel, het zwembad in, waar de rest al lag te dobberen… En mama, die had eindelijk haar deugddoende douche en was dus ook weer goedgezind.

dinsdag 8 aril 2014: Addis Abeba - Debre Zeyt

Vandaag vertrekken we uit Addis, maar eerst staat er nog een bezoek aan het Amba op het programma. Een blitzbezoek, want onze kleinste paniekeert.

Ze heeft nog steeds de schrik te pakken van de bedelaars, of zo... Al die drukte is niet echt iets voor haar.

Het Amba dus, 10 minuutjes of zo, Gitte loopt er eens rond, we tonen haar kamertje. De verzorgster die aanwezig is zegt dat ze ons nog kent, dat ze onze foto's nog heeft.

Nog wat inkopen doen en dan op weg naar Debre Zeit. Enfin, in de file gaan staan. In de stank. Tussen de vrachtwagens. En de auto’s. En de koeien. En de geiten. En de mensen. In de hitte.

We checken in in de Vieuwpoint Lodge. Nog steeds het schitterende uitzicht. Jan is er niet, maar Sarah is nog steeds dezelfde.

In Debre Zeit kunnen we een flower farm bezoeken, 'Spirit'. Geleid door belgen. Het is niet simpel om iets draaiende te houden hier, dat horen we. Heel veel dagdagelijkse, praktische problemen die moeten opgelost worden. Maar ook problemen met de overheid. En alles vraagt zoveel tijd. Je moet echt wel overtuigd is om het vol te houden.

Lekker avondeten in de Lodge. In het pikkedonker. Dat heeft ook zijn charmes. Alleen is het wat moeilijk om de graatjes uit de vis te pulken met in de ene hand een opdraailampje van de Decathlon en in de andere hand een mes EN vork....

En dan samen naar de sterren kijken... en wenen voor onze haan die nu ook een sterretje is, enfin nu toch al heel wat maanden geleden, of is het de stress van de voorbije dagen die eraf moet?

maandag 7 april 2014: Addis Abeba

Een dagje rondhangen in Addis. Uitslapen, lekker ontbijten, geld wisselen, meegebrachte spullen afleveren... zo van die dingen.

Rond 11 u hebben we opnieuw afspraak met de familie, een iets groter gedeelte deze keer. Vandaag gaan we eindelijk ne keer Lucy bezoeken. Eerst met z'n allen lekker eten in haar restaurant en dan ernaast naar het museum.

Blij dat we het gezien hebben, maar ergens is het toch ook een beetje een teleurstelling. Waarom verzorgen ze dat museum niet wat meer? Wat aantrekkelijker en veel meer etaleren, beetje onderhouden. Het zou een groot verschil maken.

Frauke is afstandelijker vandaag. Mama, tante, nonkel… het is misschien wat veel. Ze doseert. Wie zei dat ooit dat kinderen maar toelaten wat ze aankunnen? Welja...

Daarna was het alweer tijd om afscheid te nemen van de familie, wij vertrekken morgen uit Addis en zij moeten gaan werken en naar school. We zien elkaar terug de laatste dag van onze reis.

Terug naar het guesthouse, we hebben er een afspraak met Abebe, een lokale, pas-op-zichzelf-startende gids. Hij is superblij met zijn cadeautjes uit België. Echt leuk om te zien.

We beslissen om nog een rondritje te doen in de stad om ‘en passant’ een paar voor haar belangrijke plaatsen aan Gitte te tonen. Maar het moet wat vlug gaan, want Frauke heeft ondertussen een schrik opgedaan van de bedelaars die ineens opduiken aan het raam van de jeep, zij laat Ronny niet meer los...

Avondeten in het Yeka guesthouse en op tijd naar bed, het internet werkt toch niet....

zondag 6 april: Addis Abeba

40 minuten eerder dan voorzien landen we, geen snelheidscontroles daarboven zekers?

En dan is het na al die keren een beetje thuiskomen hé....

Stap 1: visums halen: aanschuiven. We werden uit de rij gehaald omdat we met een groep kinderen waren, maar waarom is niet zo duidelijk. Rapper ging het zeker niet.

Stap 2: paspoortcontrole: aanschuiven.

Stap 3: bagage van de band vissen: niet aanschuiven maar wel tellen en zoeken.

Stap 4: bagagecontrole: aanschuiven en chaos. De dame aan de controle vond het heel erg verdacht dat ik twee fototoestellen mee had. Ze wilde persé dat er 1 videocamera bij zat... eueu... neen zulle... En hoeveel gsm's zitten er in onze valiezen? tja...

Gelukkig kwam er ineens een bende Chinezen aangestormd en kreeg de controle-dame instructies om ons vlug door te laten.

Stap 5: een nogal opdringerige chinese medemens heel erg duidelijk maken dat het niet OK is dat hij mijn dochter ramt met zijn kar vol bagage, en als het moet kan ik heel erg duidelijk zijn.

stap 6: je smijten in de stad en iedere seconde genieten.

Onze driver, Yakob, staat ons al op te wachten en brengt ons naar het Yeka guesthouse. inchecken, ontbijtje pakken en een paar uur crashen want het is nodig.

Om 15 u hebben we onze eerste belangrijke ontmoeting in de speeltuin van het Ghion hotel, een ontmoeting met een gouden randje rond...

Daarna avondeten in het guesthouse en vroeg slapen, genoeg spanning voor één dag.

zaterdag 5 april 2014: Zaventem - Addis Abeba

Eindelijk dus... met pak en zak naar de luchthaven. Het was echt puzzelen om onze valiezen in de auto te krijgen, maar 't is gelukt.

En in de luchthaven kregen we er nog een hele hoop kilo's bij van Katrien, want ja, het zou zonde zijn om onze 6X2X23 kg niet zo optimaal mogelijk te benutten.

 

Nog een laatste hapje en hop het vliegtuig op.

Het vliegtuig is zoals altijd... krap en ongemakkelijk.

De enige die redelijk goed geslapen heeft is Frauke denk ik. Kasper, haar buur, niet zo goed, want die kreeg nu en dan een voet in zijn gezicht van de jonge dame.

spuitjes.... check....

Het aftellen kan weer beginnen.....

Vrijdag 8 februari 2013: Gondar – Addis Abeba – Zaventem

Al ooit eens vier Ethiopische venten, zijnde de manager van een lodge (jaja DE lodge) en 3 van zijn staff, netjes op een rijtje zien staan zwaaien naar een busje vol vertrekkende Belgische kwebbeltantes…. Jahaaaa, al is het mij niet zo heel duidelijk of ze nu blij waren van ons verlost te zijn of het spijtig vonden dat we vertrokken.

Vertrekken dus, eerst richting Addis. Het vliegtuigje op. Om hoe laat? Eueueu 13.15 u op het ticket, 12.45 was gezegd in het kandoor van Ethiopian Airlines en in werkelijkheid was het om 12 u…. U weze gewaarschuwd.

De kostbare uren tussen tussenin in Addis moeten nuttig gebruikt worden, shoppen dus. Naar de merkato achter een grote mesob. Iedere dag moet zijn avontuurtje hebben, awel. Voor mij was dit een overwinning op mezelf. Ja, ik weet het, soms ben ik een schrikschijter. De drukte, de warmte, het discussiëren, normaalgezien is dat niet voor mij. Maar ik moest en zou een mesob hebben. En na twee weken gewenning ga ik voor de ultieme test. Zodus, winkel in, winkel uit. Enfin, winkel, je weet wel, zo’n donker hok dat volgestouwd is tot aan het plafond. I want to see that one…. Ok, geen probleem, we klimmen een beetje, smijten een paar manden naar de andere kant en tadaaa…  Neen, ik wil toch liever die andere ook nog eens zien. Als een echte taaie tante begin ik aan de onderhandelingen. Goed wetende dat ze de prijs minstens verdubbelen omdat we ferenji zijn. How mucht? 3500! What? I want to give 1000! WHAT?! En dan een hele exposee over het handwerk en hoelang het niet duurt om zo’n mand te maken en dat we wel zonder nadenken 1000 Birr betalen in de luxehotels waarin we verblijven. Uiteindelijk kan ik er een bemachtigen voor 1300. Goed gedaan! Dikke pluim voor mezelf! Tot we in het busje zien dat er in kleine cijfertjes 500 op de mand geschreven staat. Tja, U weze dus opnieuw gewaarschuwd.

Bole airport is chaos! We komen er aan rond 19.30 u om een vliegtuig te halen van middernacht. Net op tijd zaten we erin. En dan waren we nog uit de rijen gehaald om te kunnen inchecken. Misschien moet je zelfs de moeite niet doen om zo vroeg te gaan aanschuiven, je wordt toch uit de rijen geplukt. De kruiers waren ook weer hun best aan het doen. Twee van die mannekes hielpen ons met onze karren. Om twee karren eventjes bergop te duwen en ondertussen nog tegen een betonnen blok te botsen waardoor een deel van de bagage de grond op donderde, gaven we ze elk 10 Birr. Ze bekeken het nogal verbaasd. Small money! Yes small money! Twee weken gewenning, weet je wel. Tijdens het lange wachten konden we ook observeren hoe ze tewerk gaan. Tja, ik denk dat wat ze verdienen aan fooien om reizigers ‘vlotter dan de rest’ door de rijen te loodsen een veelvoud is van hun loon. Het plan was om nog eerst wat te eten op de luchthaven. Niet gelukt. Goed voor de lijn, dat wel. Wat we wel te weten kwamen is dat zaterdagavond en woensdagavond de beste avonden zijn om terug naar huis te vertrekken. U weze dus nogmaals gewaarschuwd, maar vertel het niet teveel voort.

Donderdag 7 februari 2013: Gondar

Where are you from? Belgium? I have a girlfriend in Brussels and in one year I go to Brussels. And my friend, he wants to go to Brussels too…. Yeah right….

De laatste dag in Gondar, parelen met de meisjes in de shelter, puzzelen met de valiezen, meeting with the staff en gaan eten in het Goha hotel inclusief nachtelijk zicht op de stad. Meer moet dat niet zijn.

Woensdag 6 februari 2013: Gondar – Simien mountains

We do everything  to comfort you, jahaaaaa, had ik al gestoefd over de lodge?  Ben benieuwd naar de service thuis, zou ik dat onze jongens ook kunnen aanleren?

Het is tijd om de vliegticketten van Gondar naar Addis te bevestigen. De mensen van Ethiopian airlines in het kantoortje in Gondar kunnen zich perfect uitdrukken in het Engels. How much luggage can we take with us on the plane? Awel valiezen van 20 kg. Om het even hoeveel valiezen per persoon als ze maar niet meer dan 20 kg wegen. Eueueu? Best dat we dit een beetje verdacht vonden en aan onze driver de Amhaarse versie gevraagd hebben. Vertaling: 20 kg PER PERSOON! O Ramp, en we moeten nog gaan shoppen. Dat wordt shoppen per kilo. De truk bestaat erin te schatten hoeveel pakken suiker je valies weegt, en het mag niet meer dan 20 zijn, aja, makkie.

Laat je ook niet vangen aan het uur dat op de vliegticketten vermeld wordt. Er staat dat het vliegtuig opstijgt om 13 u 15, maar eigenlijk bedoelen ze dat ze meestal al om 12 u 45 vertrekken. In de Engelse versie moet je om 11 u in de luchthaven zijn, in de Amhaarse versie is dat zeker tegen 10 u 40, duidelijk toch? Niet?

Een dag om echt de toerist uit te hangen, op naar de Simien Mountains, niet naar het national park maar wel naar de Kossoye Lodge met een letterlijk adembenemend uitzicht. De hoogte hé. En zo schoon. De diepte zuigt wel, daar moest ik efkes aan wennen. En de zon is verraderlijk. Dat hebben we achteraf gevoeld. Een paar dapperen doen een wandeling, ik ben niet dapper, wel een genieter. En ik heb genoten, dat is zeker.

En om de dag af te sluiten gaan eten bij The Four Sisters. Al ooit eens de volledige staff van een restarurant, inclusief kok, zien staan dansen met de gasten? Ik wel…

Dinsdag 5 februari 2013: Gondar

Zonder enige twijfel is het beste ontbijt hier in Ethiopië te krijgen in Lodge du chateau. Tegen het gevraagde uur staat de tafel al gedekt, heb je dat goed gelezen? AL GEDEKT! En je krijgt een theetje of koffietje, een glaasje fruitsap of een lekker stuk fruit, een warm broodje met warme honing en boter en marmelade en eitjes zoals je ze wil…. Heerlijk. En dat alles op een hoger gelegen terras met prachtig zicht op de bergen en in het zonnetje en met een persoonlijke en supervriendelijke service….Awel, zoiets wil ik dus thuis ook!

Zo een heel andere sfeer dat er hier in Gondar hangt dan in Addis. Je kan hier zelfs in het donker over straat lopen. Niet dat ik me dan 100% op mijn gemak voel, maar het kan dus. In Addis zie ik mij dat eigenlijk helemaal niet doen.

Je zou denken, in Gondar ga je dus de kastelen en zo bezoeken en dat is ongetwijfeld de moeite waard, maar wij hebben hier de projcten van Yenege Tesfa bezocht en we hebben er zoveel indrukwekkende kinderen en medewerkers ontmoet…. Geen kasteel kan daar tegenop. Het verslag van deze bezoeken laat ik over aan de collega-medereiziger Lore op www.dertiendster.be

Maandag 4 februari 2013: Bahir Dar – Gondar

Kort na de middag vertrekken we voor een rit van ongeveer 3 uur.  En het is warm…

Veel drinken dus, en hoe koop je een fles water onderweg in Ethiopië? Je stopt aan zo’n klein winkeltje, draait het raampje naar beneden, roept wat over en weer en ze komen aangelopen met een paar flessen koel water…. Handig toch? Drive-by shoppen op z’n best.  Misschien moeten we dat introduceren in België en op die manier de wekelijkse inkopen doen.

Je kan op die manier vanalles kopen. Bijvoorbeeld ook een zonnebril. Je stopt ergens langs een straat in Addis, je roept een manneke met een grote zak, hij toont wat exemplaren, hij vraagt teveel geld dus je geeft ze terug en rijdt verder, ondertussen kijk je in je spiegel, je roept nog wat naar elkaar, hij zakt zijn prijs, hij komt aangelopen, je roept nog wat naar elkaar, je rijdt nog wat verder, hij roept nog wat, je stopt weer, hij komt opnieuw aangelopen, hij geeft je een bril, je geeft hem het geld en dan roep je nog wat meer naar elkaar omdat hij eigenlijk toch nog wat meer geld wil omdat hij ziet dat het voor een ferenji is, maar je luistert niet meer en vertrekt…. Wees je er wel van bewust dat het chinese kwaliteit is…

Ze doen hier ook ongelooflijk hun best om mee te zijn met de nieuwste trends. Een nieuwigheidje bij ons is bv. de pop-up shops, je kent dat wel, plots wordt er ergens een winkel geopend voor een paar dagen en daarna is die weer weg. Je kan dat met vanalles doen. Je zou ook bv. Een pop-up café kunnen doen, vanalles kan pop-up zijn. Hier hebben ze dat doorgetrokken naar politie-controles. Ploptsklaps in the middle of nowhere, in ’t hol van flutol dus,  springt er ergens een politieagent vanachter een boom die je doet stoppen…pop-up dus.  Je moet stoppen, maar meestal als ze zien dat het een busje vol witte enthousiaste dames is laten ze je rap doorrijden. Ene dappere politieman wilde toch ne keer een papierke van de Ethiopian Impression Tours zien. Die waagde zijn leven…

Zondag 3 februari 2013: Fiche – Debre Markos – Bahir Dar

De rit zou 7 à 8 uren duren, vroeg vertrekken dus. Maar dan moet je dus op tijd aan een ontbijt geraken. Gelukkig is Sisay, my hero! Eerst nog een paar korte ontmoetingen in Fiche en dan karren, richting Debre Markos, richting middageten. Onderweg laten we een spoor van Telenetsnoepjes achter ons. Money money, neenee, Telenet Telenet. Ik hoop dat de kinderen er hun tanden niet op stukbijten.

Rond 18 u zijn we in Bahir Dar en kunnen we inchecken in het Dib Anbessa hotel met salamanders in de badkamer en muggen overal. En nee, ik pak geen malariapillen. Lange mouwen, lange broek, DEET en een muskietnet, ik hoop dat het voldoende is.

Zaterdag 2 februari 2013: Addis Abeba – Fiche

Om 18.30 is het hier pikkedonker. Je zou denken, er is altijd wel wat licht van de maan of zo, maar neen, echt zwart is het hier. Als je dan in de lodge een beetje moet stappen van het restaurant naar je kamer is het wel een beetje vreemd…. Lang leve de opdraaibare lichtjes van de Decathlon. We zijn dus ingecheckt in de Ethio German Lodge of zoiets in Fiche. Een zalige locatie, zo schoon! Je hebt hier een zicht over een kloof, nie normaal. Eerder deze namiddag kwam hier ineens een trouwkoppel en hun gevolg toegestuikt. Blijkbaar is deze lodge een populaire locatie voor trouwfoto’s. Ik vermoed dat wij, de drie ferenji dames, ook op veel foto’s staan. Nu en dan zag ik een gsm of fototoestelletje eerder in onze richting. Het koppeltje zag er prachtig uit, al vond ik persoonlijk dat de bruid niet echt aan het lachen was. Ze had waarschijnlijk al een zware dag achter de rug. Van de fotograaf mocht ze precies ook niet te uitbundig lachen. Bruiloftsfotografie zoals bij ons 20 jaar geleden of zo. Sta hier, hoofd beetje schuin, schouders beetje gedraaid, bloemen zo…. Hun gevolg bestond uit een hele bende zingende en dansende mannen en een paar vrouwen. En uiteraard ook een priester of twee. Zo te zien wordt het nog een zwaar feest vannacht.

Vrijdag 1 februari 2013: Addis Abeba

Vandaag slechts 1 afspraak in Tikur Anbessa…. En dan eindelijk een beetje shopping! Jajaaa, ik moet het 1 en ander kunnen meegeven naar huis vanavond, dan moet ik daar niet nog een hele week mee sleuren. Tussendoor nog efkes een schitterende meid een goeiedag gezegd nabij Churchill Road…. Schitterend om te zien hoe ze met een duwtje in de rug ineens een heel andere toekomst heeft. Ze straalt gewoon! Goei job Jamara!

Vandaag ook de Amerikaanse kant van de familie op foto gezien…. misschien kunnen we ooit daarnaartoe op reis. De wereld wordt kleiner en kleiner. Al bij al een gewone rustige dag dus. Slechts één keer verontwaardigd geweest, toen onze Ethiopische familie door de metaaldetector moest om het hotel binnen te kunnen en wij niet…. Hmm… boos kijken en opmerkingen geven hielp niet…. En zijzelf, zij ondergaan het gelaten…

Donderdag 31 januari 2013: Addis Abeba

Gaten in een dossier opvullen dus…. Je denkt dat je gewoon naar 1 plaats gaat en dus niet veel te doen zult hebben en dat er tijd zal zijn om te shoppen… nope… het werd een dag van weg en weer rijden tussen 2 ziekenhuizen en een weeshuis. Maar het goede nieuws is dat de gaten meer en meer gevuld worden. Nog slechts 17 dagen te gaan…. Vermoeiend is het wel, je moet checken, herchecken, kritisch blijven…. De verhalen die je voorgeschoteld krijgt moet je met de nodige kritische zin blijven bekijken langs alle kanten. Zo zou het grootste ziekenhuis hier in de stad zijn files na 2 jaar verbranden…. Sorry, I don’t buy that… en inderdaad…. En ander fraais. Soms worden gewoon verhalen verzonnen omdat ze geen goesting hebben om verder te zoeken, of omdat ze niet willen toegeven dat ze zelf niet verder geraken en tegen een muur oplopen of omdat ze hun eigen stommiteiten willen toedekken. Aan u de keuze. Gelukkig zijn er ook mensen die echt begaan zijn met onze dochter en die zich willen inzetten. Sommigen worden echt kwaad als ze die verhaaltjesvertellers bezig horen. Sommigen moeten het buiten de lijntjes kleuren van hun voorgangers noodgedwongen toedekken.  Anderen hebben de macht om het één en ander in gang te zetten en de onwillige officials eens schop onder hun gat te geven. Er beweegt dus wel wat.  En dus moet je rondrijden van ziekenhuis 1 naar ziekenhuis 2 naar weeshuis naar ziekenhuis 2 om te eindigen in ziekenhuis 1…. En dat telkens door het totaal dichtgeslibde Addis.

Rookgordijnen, daar zijn ze hier goed in. Ook onbedoelde hoor. Eer je door hebt dat Tikur Anbessa en Black Lion hetzelfde ziekenhuis is. Of Bishuftu en Debre Zeyt dezelfde stad…. Jaaa die taal, niet simpel. Ikzelf begin nu en dan ook wel een beetje te flippen zo was gisteren ‘my water up’, zoals in ‘mijn fles water is leeg’, of zoals we het in West- Vlaanderen zouden zeggen ‘mien woater is up’ . Moet voor de Ethiopiërs die ons begeleiden ook niet gemakkelijk zijn.

Ziekenhuizen zijn trouwens niet mijn favoriete plaatsen. Niet in België en zeker niet in Ethiopië. Aangezien ik niet mee naar binnen ga, opnieuw, ken jezelf, drummen tussen mensen die staan te wachten tot ze een afspraak kunnen versieren bij één of andere dokter is ECHT niet voor mij, heb ik veel tijd om vanuit het busje de parking te observeren…. Manmanman we zijn toch wel verwend hoor in ons Belgenlandje. Wij bezochten enkel staatsziekenhuizen. Jaaaa, de dokter komt, ongeveer nu, misschien, als hij hier geraakt, als hij niet gaan lunchen is, als hij niet vastzit in het verkeer….  Mensen met geld gaan naar een privé-ziekenhuis, ze weten waarom.

Het dichtgeslibde Addis dus…. Vandaag realiseerde ik  me dat er nog een regel is: hoffelijkheid. Neen, niet hoffelijkheid zoals in ‘ik laat iedereen voor’.  Iedereen is constant aan het toeteren. Niet het luide, agressieve getoeter dat je bij ons hoort. Neen, een vriendelijk toeterke, zoals in ‘pas op overstekend geitje (of is het een schaap, ik weet het nog altijd niet, ik vermoed dat het een tussenras is), of anders gaat mijn busje jou verpletteren’ of ‘pas op stiertje, als je nu verder loopt gaan jouw grote scherpe horens gaten boren in het busje, dus blijf daar eventjes staan tot we gepasseerd zijn’ of ‘pas op spelende kindertjes, busje komt eraan’…. Soms loopt het natuurlijk uit de hand en dan volgt er wat luider en nadrukkelijker getoeter, soms staat iedereen gewoon vast midden op een kruispunt voor een half uur of zo, en dan wordt er anders getoeterd, dat is waar, tot er een politieagent op een busje springt en begint te dirigeren, maar dikwijls lukt het met dat kleine toeterke. Nog iets wat dus meer gebruikt wordt dan bij ons, de volle capaciteit van de toeter.  Maar de chauffeurs praten ook gewoon met elkaar ‘zeg, ik moet die straat in, zou je niet een beetje meer vooruit kunnen rijden, dan kan ik passeren’ ‘A, OK, ik had het niet gezien’, handig toch die open raampjes door gebrek aan airco in de auto’s. Ze communiceren ook met handgebaren. Maar die heb ik nog niet kunnen ontcijferen, Amhaars hé…

Woensdag 30 januari 2013: Assela – Addis Abeba

En wat doe je als je vast zit, herbeginnen. De papieren bovenhalen, alle details herbekijken, alle datums checken, zo van die dingen. En proberen de gaten op te vullen.

We lagen Assela voor wat het is en gaan terug naar het begin. Trouwens voor de liefhebbers, Assela, daar is niet zoveel te zien, dus enkel te bezoeken als je er echt moet zijn of op doortocht. Tot zover de reisinformatie….

Terug naar Addis dus, 175 km. De eerste 100 kun je doortuffen en dan kom je in Debre Zeyt…. Yep, opstoppingen, roadblocks en die dingen….  Vandaag heb ik voorwaar politie echt het verkeer zien regelen, niet dat het dan veel vlugger ging, maar ze probeerden toch wat orde in de chaos te scheppen. Dappere mannen trouwens, die politiemannen, zomaar in het midden van al die auto’s en vrachtwagens gaan staan, respect.  

En weet je wat, we zijn ingecheckt in het Ghion… ik weet het, veel te veel luxe, maar echt een zalig hotel.